Το παραμύθι της βροχής

Ετικέτες

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Για την αξία της προσφοράς, για την πίστη στον εαυτό μας...



Τα «Παραμύθια του Σαββάτου» …γράφει η  Ελένη Μπετεινάκη*

Θα μπορούσα να πω,  πως τυχαίa,  τα σημερινά βιβλία έχουν σαν θέμα τους το …πείσμα. Όποιο χρώμα κι αν έχει, γκρίζο, καφετί ή κίτρινο δείχνει το θάρρος, τη δύναμη και αξίες στη ζωή που πρέπει να τις έχουν όλοι. Ταπεινοί οι σημερινοί ήρωες, ένας μικρός ασήμαντος γαϊδουράκος και ένα λεμόνι, κατακίτρινο. Καταφέρνουν κι οι δύο να γίνουν ήρωες και παράδειγμα προς μίμηση.
Για την αξία της προσφοράς, για την πίστη στον εαυτό μας, για τα μικρά που σαν θέλουμε μπορούμε να κάνουμε …τεράστια!

Λίμο ο Λεμονάκης, Βαγγέλης Ηλιόπουλος, εικ: Σάντρα Ελευθερίου, εκδ. Κόκκινη Κλωστή Δεμένη

Ολοκαίνουργιο, μοσχομυρισμένο , σαν την παγωμένη λεμονάδα της γιαγιάς τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού. Ο Λίμο, ο καινούργιος ήρωας του Βαγγέλη Ηλιόπουλου, είναι εδώ γεμάτος μυρωδιές, κατορθώματα, αλήθειες και ψέματα.  Ήρωας κατά λάθος, ίνδαλμα και πρότυπο μίμησης για τη γενιά του.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή….
Στην Λεμονία μια χώρα κίτρινη κι αστεία,  ένας κίνδυνος μεγάλος  έρχεται να ταράξει την ηρεμία και γαλήνη των λεμονιών. Οι λεμονοστύφτες  έχουν κηρύξει «πόλεμο» και τα λεμόνια είναι σε απόγνωση γιατί η ζωή τους απειλείται  και κάποιος πρέπει να τα σώσει. Ο Λίμο ο Λεμονάκης που γεννήθηκε πολύ διαφορετικός, με δυο πόδια, σαν άνθρωπος δηλαδή,  σαν μεγάλωσε είπε να …πάρει το δρόμο του. Θα γίνει ο  αναμενόμενος σωτήρας της χώρας του. Όλα τα λεμόνια έπλασαν ένα σωρό ιστορίες με κατορθώματα δικά του, τον έκαναν μεγάλο και τρανό, ίσαμε υπουργό στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Οι φήμες τον θέλουν να μπορεί να καταφέρει πια τα πάντα, άρα θα μπορεί να σώσει και τα λεμόνια από τον σοβαρό εχθρό τους. Σαν επιστρέφει στον τόπο του, και τουλάχιστον η μητέρα του καταλαβαίνει πια είναι η αλήθεια, για να μην γκρεμιστούν οι προσδοκίες, οι ελπίδες και τα όνειρα όλων αναλαμβάνει δράση ….
Τετράδια της Φύσης γράφει στο εξώφυλλο του βιβλίου και η σκέψη πάει αμέσως πως μια σειρά ξεκινά να γράφεται, με ήρωες που δεν συναντούμε συχνά σε βιβλία και παραμύθια. Πόσο μάλλον  τα λεμόνια,  να είναι τόσο σπουδαίοι ήρωες. Όταν όμως υπάρχει ένας εμπνευσμένος και πολύ ταλαντούχος  συγγραφέας  σαν τον Βαγγέλη Ηλιόπουλο, με φαντασία που δεν σταματά πουθενά, ακόμα κι ένα ταπεινό, κατακίτρινο λεμόνι μπορεί να γίνει σούπερ- ήρωας και να  κλέψει τις καρδιές μικρών παιδιών. Ο Λίμο, παρά την ταπεινή καταγωγή του μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Το βιβλίο αναφέρεται στην ευκολία που υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους  να φτιάχνουν μύθους γύρω από ένα «πρόσωπο» και ιστορίες και  ψέματα που μπορεί να μην έχουν καμιά υπόσταση. Κάποιες φορές οι «άνθρωποι»( στο παραμύθι, τα λεμόνια) στηρίζουν ελπίδες, όνειρα και σχέδια πάνω σε ανύπαρκτες ιστορίες ή γεγονότα μόνο και μόνο από ανάγκη να πιστέψουν σε κάτι. Ο μύθος που ακολουθεί πολλούς, καλό θα είναι  να αποδεικνύεται. Ωστόσο ο σοφός λαός λέει πως «καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα» κι έτσι σαν «πάρει φωτιά», κάτι ξεκινήσει με ένα  μικρό ψέμα, δύσκολα το μαζεύεις, δύσκολα το προσπερνάς. «Τις πταίει; »… Αυτοί που πλάθουν και διαδίδουν ό,τι τους αρέσει ή αυτοί που είναι ευκολόπιστοι; Παγίδα μεγάλη γι αυτό …προσοχή!
Για τις αξίες της ίδιας της ζωής, για τις ταμπέλες τις παράλογες, για τα λόγια τα μεγάλα, τα ανυπόστατα αναφέρεται τούτη η γραφή. Αχαλίνωτη φαντασία, μπόλικο χιούμορ, καταστάσεις που τις βρίσκεις και στην καθημερινή ζωή. Αντιλήψεις, ιδέες, εντυπώσεις και προσδοκίες που ξυπνούν μέσα στον καθένα δυνάμεις που ίσως να αγνοούσε πως έχει.
Προσοχή στις φήμες, προσοχή στα λόγια τα μεγάλα, προσοχή στα ψέματα. Το πιο εύκολο πράγμα στις μέρες μας είναι  η ηρωοποίηση καταστάσεων ή  κάποιων, που ακουμπά την υπερβολή. Ο Λίμο, ο Λεμονάκης στο τέλος τα κατάφερε, με τη ζωή όμως τι γίνεται; Με τα λάθος πρόσωπα και ιδέες ή απόψεις; Μεγάλο το θέμα που κινείς Βαγγέλη. Προσήλωση, αναδιοργάνωση σκέψης, προσοχή… στις ειδήσεις που σερβίρονται, τα πως, τα γιατί , τα που….
Φοβερή γραφή, υπέροχος παραλληλισμός της ίδιας της ζωής, μοναδική η εικονογράφηση της Σάντρας Ελευθερίου. Τούτο το Λεμόνι σαν το συναντήσετε  στο δρόμος σας, μην το προσπεράσετε γιατί κουβάλα πολύ θάρρος και σκέψη και δύναμη που αξίζει στ’  αλήθεια να γίνει ήρωας, έστω λογοτεχνικός,  γιατί έχει …πείσμα κατακίτρινο!

Για παιδιά από πέντε χρονών…

Ο Τετραπέταλος, Αγγελική Στρουμπούλη, εικ: Δημήτρης Φουσέκης, εκδ. Καστανιώτης

Ένα μικρό, γραφικό, πανέμορφο νησί της Χώρας μας, που όλοι έχουμε μέσα στην καρδιά μας, και ας μην το έχουμε επισκεφτεί ποτέ. Ένα νησί γεμάτο, ιστορία, ομορφιά και …γαϊδουράκια. Ένα παραμύθι διαφορετικό για ένα ζώο παραμελημένο, αγαπημένο, ακούραστο και παρεξηγημένο. Ένας γαϊδαράκος διαφορετικός, ο Τετραπέταλος που ΄χει φωνή, «ανάστημα» και …πείσμα, γαιδουρινό! Ένας γάιδαρος με ψυχή  και συναισθήματα, που αγαπά τη θήλασα, τη δουλειά, την δικαιοσύνη και την όμορφη Σαμαρούλα. Ήταν κι ένας ψαράς που ψάρευε με δολώματα από λιχουδιές  για να κερνά τα ψάρια και τους γλάρους. Ώσπου τούτοι οι δυο παράξενοι πρωταγωνιστές της ιστορίας γίνανε φίλοι γκαρδιακοί  και στην παρέα τους προστέθηκε και μια φώκια , σοφή, με ανθρώπινη λαλιά. Κι έτσι επειδή σε όλα τα προβλήματα υπάρχει λύση αρκεί να θέλεις πραγματικά να τα αντιμετωπίσεις , το σχέδιο της φώκιας ως προς τη συμπεριφορά των γαϊδουριών αλλά και των ανθρώπων θα μπει σε εφαρμογή. Το αποτέλεσμα πέρα από κάθε προσδοκία και φαντασία….
Ανατροπές, σκέψεις, συναίσθημα, είναι γεμάτο το παραμύθι της Αγγελικής Στρουμπούλη. Ένα άκακο ζώο, καθόλου πονηρό θα μπει σε μια « ανθρώπινη» διαμάχη ανάμεσα στο δίκαιο, στο άδικο, στο σωστό και στο λάθος. Θα θελήσει να βοηθήσει τη γενιά του, την ψυχή του να απαλύνει, και φυσικά να κάνει κι εμάς τους τετραπέρατους ανθρώπους να καταλάβουμε τη χρησιμότητα καθενός ζώου και τα όρια όλων. Μια ιστορία σεβασμού, αλληλεπίδρασης και ξεχασμένων  « μετακινήσεων». Μια εποχή που ο γαϊδάρακος είναι προϊόν τουριστικής εκμετάλλευσης μόνο, σχεδόν, ας αναλογιστούμε όλοι μας πως κάθε ζωντανό πλάσμα έχει δικαίωμα στην ζωή, στην ομορφιά, και τον σεβασμό μας…. Άρα μια ιστορία και για τα ζώα όλα, συμπεριφορών και θύμησης.
Όμορφο παραμύθι, μας θυμίζει τις ομορφιές του τόπου μας και φυσικά τις αντοχές, τα όρια, τις αμοιβαίες συνεργασίες και  την σωστή συμπεριφορά πιο πολύ των ανθρώπων ως προς τα ζώα. Παραμύθια με τον πιο αγαπημένο μου ήρωα, εκείνο τον «Μένιο» των παιδιών μας χρόνων, τον «Σταχτή» των παλαιότερων βιβλίων, και τον σημερινό Τετραπέταλο που βάζει σε όλους εμάς μικρούς και μεγάλους τα …πετάλια!
Να προσέχουμε, να καταλαβαίνουμε, να νοιώθουμε τους άλλους ακόμα και αν αυτοί οι άλλοι είναι …τετράποδα!
Εικονογράφηση του Δημήτρη Φουσέκη . Λιτές γραμμές, χρώμα όπως ταιριάζει στην ιστορία και τον τόπο που διαδραματίζεται και σχέδια που παραπέμπουν σε παλιά παραμύθια !

Για όλα τα παιδιά …και γιατί όχι και για μεγάλους

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο cretalive.gr στις 15 Ιουλίου 2017 :http://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-63

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Κι έκλεισαν τα φώτα της γιορτής…



Της Ελένης Μπετεινάκη*

Κατέβηκαν οι  τόνοι, οι ρυθμοί και οι συζητήσεις…

Κι έμειναν μόνο οι αναμνήσεις κι οι φωτογραφίες. Οι δικές μου, των άλλων. Τέσσερις μέρες γεμάτες γιορτές. Τέσσερις μέρες γεμάτες τέχνη στους δρόμους, στις πλατείες, στα πάρκα, σε ξεχασμένα κτίρια και χαλάσματα. Και γέμισε χρώμα η ψυχή, τα μάτια και η σκέψη μας.
Χρώμα, πολύχρωμο και τροφή για όλα εκείνα που υπάρχουν κι είναι καλά κρυμμένα. Για όλους εκείνους τους ανθρώπους που κατέχουν καλά ό, τι κάνουν χωρίς φαμφάρες και μιζέρια. Για όλους εκείνους τους ανθρώπους που αποδεικνύουν πως αν κάποιος τους παρακινήσει φτιάχνουν μικρά θαύματα. Θαύματα που αποτυπώνονται σε τοίχους ,με τα πινέλα τους, σε καβαλέτα στη μέση των δρόμων, σε μικρές σκηνές χωρίς εξέδρα, σε τέχνη των χεριών λεπτοδουλεμένη, σε χορό, σε θέατρο δρόμου, σε μουσικές, σε φωνές, σε καραγκιοζοπαίχτες , σε παραμύθια,  σε παρέες στις γειτονίες που ….είχαν ξεχαστεί.
Τι να πρωτοθυμηθώ από τούτες στις μέρες. Μια δειλή συμμετοχή μου στον Μαραθώνιο Φωτογράφησης του Δήμου Ηρακλείου  με βοήθησε για μια ακόμα φορά να ανακαλύψω τη μαγεία που όλοι μας έχουμε ξεχάσει ή είναι  κρυμμένη κάπου και δεν φαίνεται, δεν έχει χώρο ή τόπο να εκφραστεί ελεύθερα, όπως πραγματικά πρέπει να είναι η Τέχνη. Να χαρίζετε, να ευφραίνει, να παρηγορεί. Να δω, να θαυμάσω, να ανακαλύψω  πως τούτη η πόλη έχει όρεξη, ταλέντα, ζωή, πολιτισμό που δεν βροντοφωνάζει,  που δεν φαινόταν.
Τι τράβαγε η ψυχή σου και δεν το έζησες; Από ανθρώπους χωρίς κόμπλεξ, από σπουδαίους καλλιτέχνες που δεν …διαφημίζονται σχεδόν καθόλου, αλλά υπάρχουν.
Και γεμίσανε οι πλατείες και οι γειτονιές. Το πιο σπουδαίο; Μια  αγκαλιά  έγιναν οι άνθρωποι, μια παρέα, μια βεγγέρα διαρκείας σε όλες τις γειτονιές, πολλές φορές χωρίς ένα κάθισμα για να ξεκουραστούν, μα δεν τους ένοιαξε. Ήθελαν να δουν, να χορτάσουν , να ανακαλύψουν πως όλα γίνονται , όλα μπορούν να συμβούν σαν έχει όραμα κάποιος και το θέλει πολύ, και το οργανώσει σωστά και καλά.  
 Όλα πια τακτοποιημένα σε κλικ φωτογραφικά. Κι είναι  πολλές οι στιγμές κι ήταν σπουδαίες οι μέρες και οι νύχτες που πέρασαν. Κι ας μην προλάβαινες όλα τα συμβάντα… Κι ας καθυστερούσες σε κάποια άλλα. Τόσος κόσμος που ήταν  τόσο καιρό; Τόση ψυχή, τόσο χρώμα…
Κι εκτός από την φωτογραφικό μαραθώνιο, θεώρησα τιμή μου να συμμετέχω με τα ταπεινά …παραμύθια, σε αυτή τη γιορτή. Κι είδα ξανά τη δίψα των παιδιών για κάτι που δεν το ΄χουν συνηθίσει σε πλατείες και σε μέρη που δεν το ΄χαν φανταστεί. Κι ένοιωσα πως κάπου, κάποιος  θα σκεφτεί πως  μπορεί και να άξιζε τον κόπο. Κι ήταν το χαμόγελο και τα ορθάνοικτα μάτια και στόματα των παιδιών η ανταμοιβή και το τίμημα.



Ας μην μπούμε για μια ακόμα φορά στη μιζέρια των λίγων και συχνά παραπονούμενων. Γιορτή ήταν σημαντικότατη κι είχε και μια δράση που μ΄ ακούμπησε όσο καμιά κι ας μην είχε μουσική, δρώμενο, ηθοποιούς ή πινέλα χρωματιστά. Ήταν εκείνη το τελευταίο μεσημέρι  του Φεστιβάλ που ξεκίνησε από την Πλατεία των 18 Άγγλων κι έφτασε ίσαμε την Αγορά, την Νέα Πλατεία  με το κλειστό Σεμπίλ  του Χατζή Αγά και την άνυδρη πια Κρήνη Μπέμπο. « Ελα στη θέση μου » ήταν ο τίτλος  κι είχε πρωταγωνιστές νεαρά παιδιά που δεν έχουν μάτια να δουν όλα τα εμπόδια που εμείς οι «τυχεροί» τους βάζουμε. Περπατήσαμε όλοι μαζί πάνω στις ειδικές γραμμές «όδευσης τυφλών». Συχνά με εμπόδια, ένα αυτοκίνητο, μια καρέκλα, ένα διαφημιστικό stand , μια ομπρέλα και …καμιά συγνώμη!
Κι ήταν η κόκκινη μπογιά …τι τίποτα την επόμενη στιγμή, για όλους, αλλά ακούστηκε εκείνη η φωνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ : «Μαμά, τι έχει πάλι μπροστά, τι έβαλαν;»
Κάθε εβδομάδα έπρεπε να γίνεται τούτη η δράση, με ρυθμό, με έντονη μουσική από τύμπανα, με συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων,  ίσαμε ΟΛΟΙ να μπούμε στη θέση τους!
Όμως είπαμε ήταν γιορτή  κι ήταν υπέροχη και την χαρήκαμε όλοι, όλοι μας. Και εγώ κι όσοι συμμετείχαμε θέλω να πω ευχαριστώ σε όλους : Άρχοντες, εθελοντές, τεχνικούς, γνωστούς, φίλους και άγνωστους που ήταν εκεί, που ήμασταν εκεί…
Ίσαμε του χρόνου να ΄μαστε όλοι καλά … 


«Τέχνη Καθ΄οδόν»,  την είπαν τη γιορτή  κι ήταν υπέροχα!


*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός (elenbet@gmail.com)

Δημοσιεύτηκε στις 12 Ιουλίου στο Cretalive.gr:http://www.cretalive.gr/opinions/ki-ekleisan-ta-fota-ths-giorths
















Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Για τις αλήθειες τις ζωής και την Γαλήνη της ψυχής....



Τα παραμύθια του Σαββάτου ….γράφει η Ελένη Μπετεινάκη*

Όταν γεννήθηκε το …χαμόγελο, είχε δίπλα του ένα μικρό παιδί και αμέσως πήγε και κάθισε πάνω στο πρόσωπο, στα μικρά του χείλη. Εκεί θέλει να κατοικεί πάντα και κανείς να μην το κουνάει από τη θέση του. Όσα άσχημα αν συμβαίνουν, όσες αναποδιές, εκείνο πρέπει να παραμένει σε όλα τα παιδικά πρόσωπα. Σε όλα… Και αν νομίζετε πως με τις φωνές λύνονται όλα τα …άλλα προβλήματα, μάλλον δεν έχετε πάει ποτέ στην μοναδική πόλη την Βροντούμενη που είχε τον πιο Φωνακλά Βασιλιά του κόσμου όλου…
Γιατί πάντα είπαμε τα παραμύθια λένε μόνο τις μεγάλες αλήθειες…

Θέλω να σας  πω την αλήθεια, Αλεξάνδρα Μητσιάλη, εικ: Ραφαέλλα Τσάτσι, εκδ. Πατάκης

Λένε πως τα παραμύθια λένε πάντα την αλήθεια…
Και τα παιδιά τη λένε, όταν χρειάζεται, κι είναι από την ψυχή τους, με λόγια απλά που πιάνουν « τόπο». Τα παιδιά, ακόμα, ξέρουν να κρατούν μυστικά, όταν πρέπει… Ίσαμε την κατάλληλη στιγμή. Έτσι κι η Δάφνη, σαν είδε τον Εμιγκλέ στο πάρκο την Κυριακή να πουλάει χαρτομάντιλα, κράτησε τον στόμα της κλειστό. Άνοιξε όμως πιο βαθιά την ψυχή της, να χωρέσει την αγάπη της για αυτό το αγόρι, τον συμμαθητή της, να νοιώσει την αγωνία  του, την ντροπή, την αϋπνία του, την κούραση του, την …αδυναμία του. Ένα χάρτινο κορδόνι  σαν να δένει να δυο παιδιά. Στο ίδιο θρανίο, στο ίδιο μυστικό… Και γίνεται η Δάφνη πιο προσεκτική από εκείνη τη μέρα. Και νοιώθει τις μικρές αλλαγές, τα μικρά μυστικά του Εμιγκλέ που οι άλλοι δεν γνωρίζουν και τον κοροϊδεύουν…
Ακόμα κι ο δάσκαλος θυμώνει μαζί του κι ας είναι ο καλύτερος στα Μαθηματικά! Κι όλοι ρίχνουν συνέχεια το φταίξιμο σε εκείνον, ό,τι και αν γίνει. Ίσαμε εκείνη τη φορά που η Δάφνη δεν άντεξε κι είπε σε όλους …την αλήθεια!
Μια μικρή ιστορία, καθημερινή σχεδόν πια σε σχολεία, σε πλατείες και σε πάρκα, μα με μεγάλα νοήματα και σπουδαίες έννοιες. Μια ιστορία για όλα εκείνα τα παιδιά που χάνουν την παιδικότητα τους σαν αναγκάζονται για να επιβιώσουν να δουλέψουν …στο δρόμο ! Για όλα εκείνα τα παιδιά που κοκκινίζουν σαν δουν γνωστούς τους και ντρέπονται. Για όλα εκείνα τα παιδιά που ξέρουν, καταλαβαίνουν και σηκώνουν ανάστημα όταν πρέπει. Για τις μεγάλες αλήθειες που δεν πρέπει να μένουν κρυφές. Για το δίκιο και το άδικο της ίδιας της ζωής. Για τις ετικέτες που κολλάμε σε λάθος πρόσωπα και καταστάσεις. Για τις εύκολες …κατηγορίες  στους άλλους, για να γλυτώσουμε! Για τις φιλίες, την ομορφιά του «μοιράζομαι». Για τα παιδιά τω μεταναστών, για τα παιδιά που ΠΡΕΠΕΙ να είναι μόνο …παιδιά.
Δυνατή γραφή Αλεξάνδρα Μητσιάλη. Μια ιστορία για τα μικρά που είναι …τεράστια. Ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα δεμένα μεταξύ τους κι ας έχουν αντιθέσεις. Έτσι είναι κι η ζωή, όμως. Ένα βιβλίο που δεν είναι καινούργιο αλλά που συγκινεί κάθε φορά που διαβάζεται ή παρουσιάζεται σε μια τάξη. Ένα βιβλίο να νοιώσεις εσύ ντροπή, για τα ανείπωτα, για τα λάθη, για τα « μικρά » που δεν θέλουμε να δούμε…Για τα λόγια τα μικρά που γίνονται μεγάλα. Για τα « μπράβο» που συχνά δεν μας ανήκουν  και το ξέρουμε καλά! Θέλει θάρρος να λες την αλήθεια, όταν ξέρεις πως οι άλλοι μπορεί και να σε αντιπαθήσουν, όμως πρέπει, για την ανθρωπιά, το δίκαιο και για όλους εκείνους που δεν «ξέρουν» να μιλήσουν ή διστάζουν γιατί νοιώθουν « ξένοι» και είναι διαφορετικοί από μας! Για τη ζωή όλων , που άλλαξε και αλλάζει κάθε μέρα. Για τα συγγνώμη και τα ευχαριστώ που ΄χουν χίλιους δυο τρόπους να ειπωθούν και τα χαμόγελα που δεν πρέπει να λείπουν από κανένα παιδικό πρόσωπο… κανένα!
Για τα ανώνυμα ή επώνυμα παιδιά που συναντούμε κάθε μέρα και …προσπερνάμε! Ξέρουμε όλοι, ποια είναι…
Δυνατή γραφή, δυνατή κι η εικόνα της Ραφαέλλας Τσάτσι. Χρώμα και σκίτσο που συγκινεί, μάτια που λένε όλα όσα δεν γράφονται  και χρώματα που μεγαλώνουν ή μικραίνουν, τις διαφορές!

Για όλα τα παιδιά που πρέπει να λένε τις αλήθειες  και να παραμένουν πάντα παιδιά με χαμόγελα !

Βασιλιάς Φωνακλάς, Γαλήνη (δεν) βρίσκει, Τζένη Κουτσοδημητροπούλου, εικ: Αιμιλία Κονταίου, εκδ. Ελληνοεκδοτική

Ε, ναι λοιπόν υπάρχει μια τέτοια πόλη με το πιο παράξενο όνομα …στον κόσμο. Βροντούπολη την λένε και καταλαβαίνουμε όλοι το γιατί. Όλοι μα όλοι οι άνθρωποι φωνάζουν, κάνουν φασαρία και σκούζουν και ο σαματάς που γίνεται κάθε μέρα  φέρνει μόνο …πονοκέφαλο. Όλα αυτά ίσαμε την ημέρα που γεννήθηκε  ένα κοριτσάκι που το κλάμα κι η φωνή του ίσα ίσα που ακουγόταν. Σαν ψίθυρος ήταν κι έπρεπε να κάνουν όλοι ησυχία για να ακουστεί. Έτσι ήρθε στον κόσμο η …Γαλήνη. Στον μισό βέβαια, εκεί που ζούσε αυτή, στην νότια πλευρά της πόλης. Γιατί στη βόρεια πλευρά που ζούσε ο παιδικός φίλος τους πατέρα της και βασιλιάς, τα πράγματα ήταν πολύ …βροντερά! Τόσο πολύ ήταν η φασαρία και ο χαμός που γινόταν που ο βασιλιάς (πρώτος στις φωνές και τα ουρλιαχτά) υπέφερε πολύ! Ίσαμε εκείνη την ημέρα που ο κύριος Φιλήμων, ο μπαμπάς της Γαλήνης, τον έφερε για …διακοπές στο σπίτι του!
Ολοκαίνουργιο βιβλίο, γεμάτο χιούμορ, πρωτότυπες ιδέες και ανατροπές. Μια ιστορία της Τζένης Κουτσοδημητροπούλου,  αρκετά έξυπνη για τις πολύ δυνατές… «φωνές». Για εκείνες που δεν αντέχονται και μόνο φασαρία προκαλούν. Όλοι γνωρίζουμε πως όπου γίνεται χαμός και σαματάς μεγάλος, το μόνο που επικρατεί είναι « χάος» και συχνά πανικός. Ενώ  αντίθετα όπου επικρατεί η ησυχία, σαν να μαγνητίζονται  όλοι και να συμμορφώνονται στο ίδιο μήκος κύματος και …φωνής. Υπέροχη ιστορία, πανέξυπνη, γεμάτη αντιθέσεις γραμμένες με το πιο όμορφο  και παραμυθένιο τρόπο. Σενάριο μικρής ταινίας  κινουμένων σχεδίων που ξετυλίγονται σε μια πόλη …μαγική. Ένα βιβλίο πραγματικά μαγικό και στην εικονογράφηση του από την Αιμιλία Κονταίου. Γεμάτο έντονα χρώματα, ζωντανά και φιγούρες αλησμόνητες.
Για την Ησυχία που συχνά αναζητάμε και που έχει ένα και μόνο αντίδοτο….Η φασαρία δεν λύνετε με περισσότερες φωνές. Κι η ησυχία αντέχεται και φέρνει μόνο γαλήνη και ηρεμία ακόμα και στα πιο ζωηρά παιδιά. Για τις μαμάδες, για τους δασκάλους, για όλους μας που συχνά …βροντοφωνάζουμε για να ακουστούμε, ξεχνώντας πως η πιο δυνατή φωνή στον κόσμο είναι η Σιωπή…η Ηρεμία,η Ησυχία που όμως ξέρουν να απλώνονται  και να φτάνουν ίσαμε εκεί που κανείς ποτέ δεν έχει φανταστεί. Τρόπο θέλει και ….Υπομονή!
Να το διαβάσετε, να πείτε στον εαυτό σας: « ωχ, κι εγώ». Να γελάσετε, να βρείτε κάπου και τη δική σας φωνή, μικροί και μεγάλοι! Να αφεθείτε στην πλοκή του παραμυθιού και  να την ακούσετε κατεβάζοντας την εφαρμογή QR Code στο τάμπλετ ή στο κινητό σας!

Για παιδιά από 4 χρονών….

*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι νηπιαγωγός

Δημοσιεύτηκε στο Cretalive.gr στις 8 Ιουλίου 2017:
http://www.cretalive.gr/culture/ta-paramythia-toy-sabbatoy-62